23 Ocak 2012 işleri biraz erken bitirip eve dönüş yolna koyulduğumda tam da Best FM’de Ceyhun YILMAZ‘ın programı başlıyordu; kulaklığımı taktım ve dinlemeye başladım haberlerin ardından Yavuz ÇETİN’in “Yaşamak İstemem” adlı eserinden bahs etti, isim hiç yabancı değildi ama Yavuz ÇETİN….. diye düşünürken hemen hatırladım üniversite sınavlarına hazırlandığım zamanlardı Altın Çocuk yaşadığı ağır depresyona dayanamayıp, herşey yoluna girdiğinde hatta ikinci albümü “Satılık” için tüm hazırlıklar tamamken ne yazık ki yaptığı bu son çalışmanın müzikseverlerle buluştuğunu göremeden, 15 Ağustos 2001 tarihinde hayata veda etmişti. Boğaziçi Köprüsü’nden atlayarak yaşamına son veren Türkiye’nin blues gitaristi Yavuz Çetin, Karacaahmet Camii’nde düzenlenen törenden sonra Anadoluhisarı’ndaki Yeni Mahalle Mezarlığı’nda toprağa verilmişti.

Altın Çocuk, “Yaşamak istemem artık aranızda” eseriyle biliniyor.
Eserin sözleri oldukça etkiliydi, Ceyhun’un yorumuyla bir başka etkiledi, sözler çok anlam içeriyordu hele ki Yavuz ÇETİN’in ölümünden 1 hafta sonra müzik severlerle buluştuğuunu öğrenince!

Yaşamak istemem artık aranızda

Sana öğretilen her şey
Bana önerilen her şey
Bana dayatılan yaşantı
İşe yaramaz bir çöplük

Yarattığınız sistemler
Kullandığımız yöntemler aranızda

Belki de terslik bende
Yapamadım bu düzende
Kaçacak delik arar oldum
Sürüngenler şehrinde

Eğitilmiş köpekler
Doymak bilmez maymunlar
Yaşamak istemem artık aranızda

Benden bir ruhsuz yaratmayı
Nasıl başardınız
Benden bir hissiz yaratmayı
Nasıl başardınız
Benden bir uyumsuz yaratmayı
Nasıl başardınız
Benden sizden biri yaratmayı
Nasıl başardınız

Bir süre hareketsizce dinledikten sonra ani bir hareketle çantama davranıp yazmaya başladım, satırların bundan sonrası kalemimden ilk kez sizlerle…

O’nun yaşaması Ölümü hatırlatıyor,
ve yine korkmuyorum ölümden.
Bak şimdi etrafa ne kadar kalabalık değil mi; el ele mezarlığa dek yürüyoruz işte hep birlikte.

Dilime yine dolanmış bir türkü ben anlatıyorum Onlar dinliyor, siz dinliyorsunuz.

O gün çiçek göndermeyin ne gerek var değil ben ölmedim,
bak el eleyiz işte; el ele yürüyoruz mezarlığa;

Bedenimi sardığınız o koca beyaz, küçük kentin karı gibi,
deymeyin işte; ses etmeyin anlamasınlar, ben yine anlatırım coşkuyla, yürüyorum işte belli etmiyorum kimseye ölmedim ben!
Çiçekte göndermeyin anlamasınlar….

23.01.2012 – 18:15, İstanbul